خرید آپارتمان خرید خانه

قوانین آپارتمان نشینی در ایران (بخش اول)

بررسی قوانین آپارتمان نشینی در ایران

کسانی که تصمیم به خرید آپارتمان میگیرند باید از قوانین آپارتمان نشینی نیز مطلع باشند. برخورد اصولی با هر پدیده ایی مستلزم شناخت کافی از آن پدیده است. ضرورت شناخت مخصوصا اگر شهر باشد، اهمیت بسیاری دارد، چرا که شهر متشکل از واحد های پیچیده در کنار هم می باشد که باید رفتارها و کنش ها در آن مشخص شود که مجموعه منسجم و به دور از تنش باشد. تا ساکنان با آرامش بیشتر در محیط زندگی خود بسر ببرند.
ازدیاد جمعیت، کمبود زمین برای احداث خانه های تک واحدی، امنیت بیشتر در مجتمع های مسکونی، توان مالی شهروندان و بسیاری دلایل دیگر از عواملی به شمار میروند که بر توسعه آپارتمان نشینی تاثیر بسزایی می گذارند. سکونت در مجتمع های مسکونی و رابطه مستقیم شهروندان باهم، ادبیات و فرهنگ خاصی میطلبد که عدم آشنایی و رعایت آنها موجب بروز اختلافات  و ناهنجاری های فراوانی بین ساکنین میگردد. البته یکی از علت های بروز این اختلافات، ناآشنایی برخی از ساکنین با حقوق و تکالیفشان است. با توجه به سرعت بوجود آمدن آپارتمان ها و کمبود تألیفات و تحقیقات جامع و اصولی، وکمبود کارشناسان زبده، بحث و بررسی در زمینه مسائل حقوقی آپارتمان ها بسیار دشوار است. اما علی رغم مشکلات و موانع موجود، سعی شده تا بسیاری از سوالات و پرسش های موجود در رابطه با آپارتمان ها. بیان شود از این رو، در مقاله حاضرسعی شده تا به مسائل حقوقی آپارتمان ها پرداخته شود. با این امید که با افزایش اطلاعات حقوقی شهروندان، زمینه همزیستی مسالمت آمیز هر چه بیشتر بین آنها فراهم گردد و با رعایت حقوق همدیگر، به دور از ناهنجاری در مجاورت هم زندگی کنند.

قوانین آپارتمان نشینی
قوانین آپارتمان نشینی

شاید یکی از مهم ترین دلایل به وجود آمدن اختلافات میان همسایگان در آپارتمان ها عدم آگاهیشان از مقررات مربوط به آپارتمان نشینی باشد و این در حالی است که برابر آموزه های دینی مردم احترام به همسایه و حقوق او یکی از امور واجب محسوب می شود. برای آشنایی با مقررات و قواعد حاکم بر روابط همسایه ها در آپارتمان ها ابتدا ضروری است که قسمت های مشترک و اختصاصی در یک آپارتمان را از یکدیگر تفکیک کنیم و پس از بیان حقوق شهروندان در آپارتمان و ارتقا دانش آنان نسبت به حقوق همدیگر، شاهد نتیجه مطلوب و کاهش تنش و کشمکش میان ساکنین بخصوص بر سر مشاعات باشیم. این بالا بردن سطح دانش حقوق شهروندی در زندگی آپارتمان نشینی برای مسئولین حایز اهمیت می تواند باشد که بسیاری از اختلافات و شکایات در مجامع قضایی که از این موارد است، با رعایت خود ساکنین کاهش بیابد. که این امر منوط بر آشنایی تک تک ساکنین به حقوق خود و دیگران در مجتمع مسکونی می باشد.
با توسعه شهرها و رشد تقاضا برای خرید آپارتمان مخصوصا خرید خانه تهران به صورت واحدهای آپارتمانی و ضرورت تنظیم روابط مالکین آپارتمان ها، قانون گذار در سال ۱۳۴۳  قانون تملک آپارتمان ها را تصویب نمود. تصویب این قانون اگرچه گامی اساسی درجهت حل مشکالت مالکین آپارتمان ها بوده، اما هم چنان بسیاری از سوالات و ابهامات در این زمینه بی پاسخ مانده و مسائل و مشکالت پیرامون آن رو به فزونی است.

تعاریف و مفاهیم

پیش از بیان مسائل حقوقی آپارتمان ها لازم است در ابتدا به تعریف برخی واژه ها و اصطالحات به کار رفته در قانون تملک آپارتمان ها و آیین نامه اجرایی آن پرداخت، چرا که آشنایی با تعابیر قانونی زمینه ارائه تحلیل بهتر از مسائل حقوقی را فراهم می کند .

آپارتمان

خانه آپارتمانی: ساختمانی است که از چند آپارتمان کوچک با اتاق های مرتبط تشکیل یافته است. هر یک از این آپارتمان ها (واحد) متعلق به خانه وار مستقلی است. عموم کسانی که جزء متصرفین ساختمان هستند از امکانات فنی ویژه ای همچون سرویس های حرارتی، روشنایی، آسانسور و غیره … برخوردار می باشند. ساختمانی که شامل چندین واحد استجاری مسکونی است آپارتمان یا خانه آپارتمانی تلقی می شود. آپارتمان عمارت: عمارتی که مربوط به یک عمارت بزرگ اما از آن جدا و دارای چند اتاق باشد. علی رغم تعاریف فوق، قانون گذار در قانون تملک آپارتمان ها مصوب ۱۳۴۳ و آیین نامه اجرایی آن تعریفی در خصوص واژه آپارتمان ارائه نموده است. از این رو برخی از حقوق دانان مبادرت به ارائه تعاریف متعددی در مورد واژه آپارتمان نموده اند. از جمله آنکه: آپارتمان موردنظر قانون عبارت از مسکنی است که جزیی از یک ساختمان بوده و مرکب از یک یا چند اتاق و قسمت های تابعه از قبیل آشپزخانه، حمام و … است که مجموع آنها یک واحد را تشکیل می دهد . با توجه به معانی لغوی و اصطلاحاتی آپارتمان و مفاد قانون تملک آپارتمان ها و آیین نامه اجرایی آن، آپارتمان را می توان چنین تعریف نمود: آپارتمان واحدهایی از یک مجموعه ساختمانی اند که در عرصه واحد از یک پلاک ثبتی خاص با واحدهای مستقل بنا شده اند. به علاوه هر یک از واحدها دارای سند تفکیکی خاص و مجزا بوده و می توان مالکیت آنها را به دیگران انتقال داد. آپارتمان ها ممکن است به صورت مسکونی، تجاری یا اداری مورد استفاده قرار گیرند در آپارتمان ها تعدد طبقات شرط نیست، بنابراین واحدهایی که به طور افقی در کنار هم قرار گرفته و دارای بخش های اشتراکی و اختصاصی هستند نیز آپارتمانی تلقی می شوند، اما مصداق بارز آن آپارتمان های عمودی با طبقات متعدد است. خرید آپارتمان تهران و داشتن فرهنگ آپارتمان نشینی نیاز به دانش آن دارد. شما میتوانید با خواندن این مقاله به دانش خود بیافزایید.

خرید آپارتمان و قوانین آپارتمان نشینی
خرید آپارتمان و قوانین آپارتمان نشینی

قسمت های اختصاصی

به طور کلی ساختمان از قسمت های مختلفی تشکیل می شود، هر یک از این قسمت ها دارای جلوه های متفاوتی است. بدیهی است بروز این جلوه ها در اماکن مسکونی دیگر موضوعا منتفی است، چرا که این بنا ها فاقد خصوصیات و ویژگی های یک آپارتمان هستند. به موجب ماده ۱ قانون تملک آپارتمان ها که مقرر می دارد: “مالکیت در آپارتمان ها مختلف و محل پیشه و سکنای یک ساختمان شامل دو قسمت است: مالکیت قسمت های اختصاصی و مالکیت قسمت های مشترک”. بنابر این، آپارتمان ها به دو بخش اختصاصی و اشتراکی قابل تفکیک اند و هر یک از این قسمت ها دارای آثار حقوقی ویژه ای هستند. قسمت های اختصاصی عبارت است از، قسمت هایی که دارای سند مالکیت رسمی مجزا از سایر واحدها بوده و برای استفاده انحصاری مالک یا قائم مقام او اختصاص یافته یا عرفا تخصیص یافته باشد.

نوشته های مرتبط

بهبود فضای باز آپارتمان در تهران (بخش سوم)

رضا بهزادی

بررسی قانون پیش فروش آپارتمان (بخش ششم)

رضا بهزادی

جایگاه حقوقی سامانه املاک (بخش یازدهم)

رضا بهزادی

ثبت دیدگاه